Remote ID – luki w identyfikacji dronów sprawiają, że sam system identyfikacji nie wystarcza do pełnej ochrony przestrzeni powietrznej. Od 1 stycznia 2024 roku obowiązuje rozporządzenie (UE) 2022/425 – ale nie każdy dron wysyła sygnał.
To ważny krok. Remote ID to fundament, który umożliwia identyfikację operatorów legalnie latających dronów. Ale Remote ID nie rozwiązuje wszystkich problemów z identyfikacją – i zrozumienie tych ograniczeń jest kluczowe dla realnej oceny ryzyka.
Co Remote ID daje – i czego nie daje
Remote ID działa jak elektroniczna tablica rejestracyjna drona. Gdy dron nadaje sygnał Remote ID, system odbiorczy może odczytać jego identyfikator, pozycję i dane lotu. To umożliwia identyfikację operatora w bazie danych i weryfikację legalności lotu.
To, czego Remote ID nie daje: ochrony przed dronami, które modułu nie mają lub go nie używają. Remote ID nie jest aktywnym systemem ochrony – to system identyfikacji dla dronów, które dobrowolnie lub obowiązkowo go nadają.
Luka pierwsza – drony bez Remote ID
Nie wszystkie drony objęte są obowiązkiem Remote ID. Modele klasy C0 – czyli drony poniżej 250 gramów – nie muszą posiadać modułu. A to właśnie ta kategoria jest najszerzej dostępna i najczęściej używana przez operatorów rekreacyjnych.
Dane EUROCONTROL ACUTE z 2025 roku wskazują, że zdecydowana większość bliskich spotkań z lotnictwem w Europie dotyczyła właśnie dronów DJI Mini poniżej 250 g. To urządzenia, które nie mają obowiązku nadawania Remote ID i potrafią latać w trybach semi-autonomicznych.
Źródło: EUROCONTROL ACUTE Report 2025.
Luka druga – drony FPV i DIY
Drony budowane samodzielnie z komponentów (DIY) i drony FPV sterowane przez gogle wideo nie muszą posiadać fabrycznego modułu Remote ID. Nawet jeśli taki obowiązek formalnie istnieje, weryfikacja przestrzegania go jest praktycznie niemożliwa bez dedykowanego systemu detekcji.
Te urządzenia komunikują się za pomocą niestandardowych protokołów radiowych – Crossfire, ExpressLRS, analogowe łącza wideo. Standardowe systemy detekcji oparte wyłącznie na odczycie Remote ID ich nie wykryją.
Luka trzecia – intencjonalne wyłączenie lub modyfikacja
Moduł Remote ID można w niektórych urządzeniach wyłączyć lub zmodyfikować za pomocą oprogramowania. Operator działający celowo i z premedytacją nie będzie nadawał sygnału Remote ID, jeśli jego celem jest uniknięcie identyfikacji.
Remote ID jest skutecznym narzędziem dla legalnie latających operatorów. Dla operatorów działających z zamiarem naruszenia zasad jest tylko formalnym wymogiem, który można obejść.
Co to oznacza w praktyce
Organizacja, która opiera swój monitoring przestrzeni powietrznej wyłącznie na odczycie Remote ID, ma widoczność ograniczoną do dronów legalnych i chętnych do identyfikacji. To oznacza, że właśnie te drony, które stwarzają największe ryzyko – małe, niestandardowe lub celowo anonimowe – pozostają niewidoczne.
Pełna świadomość sytuacyjna wymaga warstwy pasywnej detekcji RF, która wykrywa sygnały radiowe niezależnie od tego, czy dron nadaje Remote ID. Remote ID jest wtedy jednym z elementów informacji – a nie jedynym źródłem wiedzy o tym, co jest w przestrzeni powietrznej.
Przeczytaj co mówi prawo o Remote ID na blogu BYF. Sprawdź też jak działa pasywna detekcja RF jako uzupełnienie Remote ID i dlaczego dron bez identyfikatora nadal stanowi ryzyko.
